Hoe een veertiende-eeuwse priorij een nieuw hoofdstuk vindt zonder zijn stilte te verliezen.
Gesticht in 1395 is Corsendonk veel geweest: een priorij, een toevluchtsoord, een plek van studie. Het jongste hoofdstuk stelt een voorzichtige vraag: hoe laat je een gebouw als dit weer ademen zonder het op te smukken.
Het antwoord is vooral ingetogenheid. Gekalkte muren die kaal blijven. Oude baksteen die eerlijk blijft. Licht binnengelaten waar het altijd al wilde zijn. Het werk is bewust stil, en de bossen eromheen doen de rest.